Τεστ Οικονομίας: Επανάληψη

Αν αλλάξει το έτος βάσης σε μία οικονομία, αυτό που θα αλλάξει είναι:

Μια επιχείρηση παράγει δύο μόνο αγαθά, το Χ και το Ψ, χρησιμοποιώντας όλους τους παραγωγικούς συντελεστές που έχει στη διάθεση της αποδοτικά (ορθολογικά), με δεδομένη τεχνολογία παραγωγής. Η παρούσα παραγωγή της επιχείρησης είναι 500 μονάδες από το αγαθό Χ και 800 μονάδες από το αγαθό Ψ. Το κόστος ευκαιρίας του αγαθού Χ σε όρους του αγαθού Ψ είναι σταθερό και ίσο με 4. Αν η τιμή πώλησης του αγαθού Χ είναι 1 ευρώ και του αγαθού Ψ είναι 2 ευρώ, τι συμφέρει την επιχείρηση;

Η εισοδηματική ελαστικότητα ενός αγαθού είναι —2, όταν:

Ο αριθμός των επιχειρήσεων, ως προσδιοριστικός παράγοντας της προσφοράς, αφορά αποκλειστικά την αγοραία καμπύλη προσφοράς.

Ο σπουδαιότερος προσδιοριστικός παράγοντας της ελαστικότητας προσφοράς είναι:

Τιμές παρέμβασης είναι οι ανώτατες και οι κατώτατες τιμές.

Το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. δίνει το προϊόν που θα αντιστοιχούσε σε κάθε κάτοικο μιας οικονομίας, αν η διανομή του ήταν ίση.

Σύμφωνα με το ακόλουθο διάγραμμα, όπου απεικονίζονται 3 ευθείες προσφοράς, ποια από τις προτάσεις είναι σωστή ;

Το μέσο σταθερό κόστος δεν μεταβάλλεται καθώς μεταβάλλεται η παραγωγή.

Το οριακό προϊόν δεν μπορεί να πάρει αρνητικές τιμές.

Μια ταυτόχρονη αύξηση της προσφοράς και της ζήτησης ενός αγαθού έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της ποσότητας ισορροπίας του αγαθού.

Ας υποθέσουμε ότι για ένα αγαθό \[ Χ \] παρατηρείται ταυτόχρονα μείωση της τιμής του και αύξηση στο εισόδημα των καταναλωτών. Οι επιδράσεις των δύο αυτών μεταβολών αφήνουν την τελική ζητούμενη ποσότητα ίδια με την αρχική. Σε αυτήν την περίπτωση το αγαθό \[ Χ \] είναι κανονικό.

Αγαθό Χ με ED = -1,2 έχει υποκατάστατο το αγαθό Y με ED = -0,5. Αν μειωθεί η προσφορά του αγαθού Χ, τότε θα αυξηθεί η συνολική δαπάνη και των δύο αγαθών.

Τα αγαθά \[ Χ \] και \[ Ψ \] είναι υποκατάστατα, ενώ τα αγαθά \[ Χ \] και \[ Ω \] είναι συμπληρωματικά. Μία αύξηση της τιμής του αγαθού \[ Χ \] με όλους τους άλλους προσδιοριστικούς παράγοντες σταθερούς (ceteris paribus), θα έχει ως αποτέλεσμα να:

Μία οικονομία που παράγει μόνο δύο αγαθά, το \[ Χ \] και το \[ Ψ\] , χρησιμοποιώντας όλους τους παραγωγικούς συντελεστές που έχει στη διάθεσή της αποδοτικά (ορθολογικά), με δεδομένη την τεχνολογία παραγωγής, μπορεί να παράγει 60 μονάδες από το αγαθό \[ Χ\] και 100 μονάδες από το αγαθό \[ Ψ \] ή 80 μονάδες από το αγαθό \[ Χ \] και 60 μονάδες από το αγαθό \[ Ψ \]. Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, το κόστος ευκαιρίας (εναλλακτικό κόστος) του αγαθού \[ Χ \] σε όρους του αγαθού \[ Ψ \] είναι ίσο με:

Οι ροές αγαθών, παραγωγικών συντελεστών και χρήματος μεταξύ των επιχειρήσεων, των νοικοκυριών και του κράτους είναι συνεχείς και έχουν πάντοτε το ίδιο μέγεθος.

Στην μικροοικονομική ανάλυση σημείο αναφοράς είναι:

Η αύξηση της προσφοράς ενός αγαθού με σταθερή τη ζήτηση έχει ως αποτέλεσμα:

Mια γεωργική έκταση, όσο παραμένει ακαλλιέργητη, είναι εν δυνάμει συντελεστής παραγωγής.

Όταν η ζήτηση ενός αγαθού είναι ανελαστική, τότε:

Όταν το οριακό προϊόν της εργασίας αρχίζει να μειώνεται, αρχίζει να μειώνεται και το μέσο προϊόν της εργασίας.

Όταν το οριακό προϊόν γίνεται μηδέν, το συνολικό προϊόν αποκτά την ελάχιστη τιμή του.

Οι συναρτήσεις ζήτησης και προσφοράς ενός αγαθού είναι QD = 420 - 2 ∙ ∙ P και QS = 300 + 2 ∙ ∙ P αντίστοιχα. Η ανώτατη τιμή που πρέπει να επιβάλει το κράτος για να δημιουργηθεί στην αγορά του αγαθού ¨καπέλο¨ ίσο με 40 χρηματικές μονάδες είναι PA=10 χρηματικές μονάδες.

Το πραγματικό κόστος ενός αγαθού είναι τα άλλα αγαθά που θυσιάστηκαν για την παραγωγή του.

Το πραγματικό Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (Α.Ε.Π.) μιας χώρας διαφέρει από έτος σε έτος, μόνον αν κυμαίνονται οι παραγόμενες ποσότητες αγαθών και υπηρεσιών.

Ο νόμος της ζήτησης ισχύει και για τα κανονικά και για τα κατώτερα αγαθά.

Η ελαστικότητα προσφοράς είναι μεγαλύτερη στη βραχυχρόνια περίοδο απ’ ότι στη μακροχρόνια περίοδο παραγωγής.

Η αύξηση της ζήτησης ενός αγαθού \[ Χ \] με σταθερή την καμπύλη προσφοράς του θα αυξήσει τη συνολική δαπάνη των καταναλωτών για το αγαθό \[ Χ \] .

Η αγοραία συνάρτηση ζήτησης και προσφοράς ενός αγαθού είναι γραμμική. Όταν η τιμή του παραγωγικού συντελεστή εργασία είναι 4.000 χρηματικές μονάδες, η αγορά του αγαθού ισορροπεί για τιμή 50 χρηματικές μονάδες και ποσότητα 100 κιλά. Σε αυτή την τιμή, ο λόγος της ποσοστιαίας μεταβολής της προσφερόμενης ποσότητας προς την ποσοστιαία μεταβολή της τιμής του παραγωγικού συντελεστή εργασία είναι ίσος με -2. Αν η τιμή του παραγωγικού συντελεστή εργασία αυξηθεί στις 5.000 χρηματικές μονάδες, η νέα τιμή και ποσότητα ισορροπίας είναι 100 χρηματικές μονάδες και 75 κιλά αντίστοιχα. Η συνάρτηση προσφοράς του αγαθού, (με σταθερή ζήτηση) που αφορά τιμή του παραγωγικού συντελεστή εργασία ίση με 5.000 χρηματικές μονάδες είναι:

Το κατά κεφαλήν πραγματικό Α.Ε.Π. είναι:

Το σιτάρι χρησιμοποιείται για την παραγωγή του ψωμιού. Αν αυξηθεί η τιμή του σιταριού, ενώ οι υπόλοιποι παράγοντες παραμένουν σταθεροί (ceteris paribus), τότε:

Σε επίπεδο παραγωγής 10 μονάδων προϊόντος εμφανίζεται συνολικό κόστος ανά μονάδα προϊόντος ίσο με 20 χρηματικές μονάδες. Στη συνέχεια η παραγωγή αυξάνεται κατά 10 μονάδες προϊόντος και κάθε μια από τις επιπλέον μονάδες παραγωγής αυξάνει το κόστος παραγωγής της επιχείρησης κατά 40 χρηματικές μονάδες. Το συνολικό κόστος στο επίπεδο παραγωγής των 20 μονάδων προϊόντος είναι:

Η επιχείρηση δεν προσφέρει για τιμές που είναι μικρότερες από το μέσο μεταβλητό κόστος.

Αν η ζήτηση ενός αγαθού είναι ανελαστική, τότε η μείωση της τιμής του αγαθού θα έχει ως αποτέλεσμα να αυξηθεί η συνολική δαπάνη των καταναλωτών για το αγαθό αυτό.

Υποθέτουμε ότι μια οικονομία παράγει δύο αγαθά, Χ και Υ. Όταν το κόστος ευκαιρίας του αγαθού Χ είναι ίσο με 3 , αυτό σημαίνει ότι για να παραχθούν 3 μονάδες από το αγαθό Υ πρέπει να θυσιαστούν:

Η Καμπύλη των Παραγωγικών Δυνατοτήτων μιας οικονομίας, δείχνει τις μεγαλύτερες ποσότητες ενός προϊόντος που είναι δυνατόν να παραχθούν στην οικονομία, για κάθε δεδομένη ποσότητα του άλλου προϊόντος.

Το οριακό κόστος ως μέγεθος, μεταβάλλεται λιγότερο έντονα από το μέσο μεταβλητό κόστος.

Το σταθερό κόστος επιβαρύνει την επιχείρηση και όταν ακόμη η παραγωγή της είναι μηδέν.

Όταν το οριακό προϊόν είναι μικρότερο από το μέσο προϊόν, τότε το μέσο προϊόν θα αυξάνεται με την προσθήκης εργασίας.

Στη βραχυχρόνια περίοδο, όταν το οριακό προϊόν γίνεται μηδέν, τότε: